Potrawa, którą wszyscy dobrze znają i z pewnością mają wyrobioną opinię na jej temat. Podobnie z nami: mąż - uwielbia, ja - wręcz przeciwnie, a syn – hmm, zwykle mawia, że "Farasolki ładnie pachną". Z tego powodu, przygotowując tę potrawę, staram się spełnić oczekiwania, których do końca nie rozumiem... i choć bardzo się staram, nie potrafię rzetelnie ocenić efektów. Główny konsument stwierdził, że to najlepsza fasolka jaką jadł...

Składniki:

• opakowanie około 450 g białej fasoli (piękny Jaś)
• 1 duża cebula
• 350 g cienkiej kiełbasy (dałam prawdziwą wiejską kiełbasę)
• 3 łyżki koncentratu pomidorowego
• 2 łyżki majeranku
• 2 kostki bulionu wołowego
• olej
• pieprz i słodka papryka do smaku
• 3 łyżki zasmażki (tym razem pominęłam)

Wykonanie

Fasolę opłukać pod bieżącą wodą, umieścić w garnku wypełnionym wodą i zostawić na noc do napęcznienia.

Następnego dnia odsączyć fasolkę na sicie, ponownie opłukać, zalać wodą około 1 cm powyżej poziomu fasolek, gotować na wolnym ogniu usuwając zbierającą się pianę.

Kiełbasę obrać (o ile to możliwe), pokroić w plasterki i dodać do fasoli wraz z majerankiem i jedną kostką bulionową. Przykryć, gotować około 1 godziny.

Cebulę obrać pokroić w sporą kostkę, podsmażyć na niewielkiej ilości oleju, dodać do rondla. Dalej gotować, aż fasola stanie się miękka - choć nadal jędrna (cały proces gotowania trwał u mnie ponad 2 godziny). Kiedy tak się stanie dodać drugą kostkę, koncentrat pomidorowy i przyprawy. Jeśli w fasolce jest zbyt dużo wody, dodać zasmażkę (na rozgrzanym tłuszczu podsmażyć sporą łyżkę mąki). Grzać do zgęstnienia cały czas mieszając.

Ten przepis znalazłam w dodatku do miesięcznika "Kuchnia" z 2001 roku. Od tamtego czasu regularnie, (choć nie często) z niego korzystam. Sam przepis uważam, że jest świetny, lecz niestety w dużej mierze smak, uzależniony jest od jakości składników. Kilka razy, zdarzało mi się, że kupowany w sklepie zakwas był okropny lub kiełbasa nie taka jak należy. Dlatego najlepiej korzystać ze sprawdzonych składników, a zakwas robić samodzielnie (lub kupować w szklanych butelkach, gdyż z mojego doświadczenia wnioskuję, że taki właśnie, częściej niż pozostałe, okazuje się udany).

Składniki na 2 duże porcje:

• 300 g kiełbasy (nie lubię białej, więc zwykle robię z wiejskiej podsuszonej)
• 1 cebula
• 2 ząbki czosnku
• garść suszonych grzybów
• 100 g wędzonego boczku
• 1 liść laurowy
• 2-3 ziarna ziela angielskiego
• 2 łyżeczki suszonego majeranku (ze świeżym smakuje znacznie lepiej, dodałam kilka gałązek)
• sól, pieprz
• łyżka wegety lub kostka rosołowa (wołowa)
• 100 ml gęstej śmietany 36%
• 0,5 l zakwasu (wg poniższego przepisu lub kupny, w szklanej butelce)
• 2 jajka
• ziemniaki do podania

Zakwas

• 100 g mąki żytniej razowej
• kawałek skórki chleba razowego
• 2 ząbki czosnku

Wykonanie

Zakwas

Około 4-5 dni wcześniej, mąkę wsypać do kamiennego garnka lub do słoja, zalać 2 szklankami ciepłej przegotowanej wody. Dokładnie wymieszać, dodać skórkę chleba i zmiażdżony czosnek. Przykryć podwójnie złożoną gazą i odstawić w ciepłe miejsce. Żur jest gotowy jeśli ma charakterystyczny zapach i kwaśny smak (może powstać kożuch pleśni, wówczas należy go usunąć).

Żurek

Kiełbasę ponacinać w kilku miejscach, zalać 3 szklankami wody. Ustawić na wolnym ogniu. Grzybki opłukać, cebulę pokroić, czosnek przecisnąć przez praskę - wszystko dodać do garnka, wraz z liściem laurowym, zielem angielskim i kilkoma gałązkami majeranku. Boczek pokroić w kostkę, połowę dodać do zupy, z drugiej przygotować skwarki do ziemniaków. Po około 40 minutach, wrzucić kostkę rosołową, odłowić kiełbasę i grzyby pokroić w plasterki, ponownie wrzucić do zupy, wlać zakwas - zagotować. Zdjąć z ognia połączyć ze śmietaną. Doprawić solą i pieprzem, ewentualnie dodać odrobinę wody (jeśli żurek jest zbyt gęsty).

Ugotowane na twardo jajka podzielić na ćwiartki. Ziemniaki ugotować w osolonej wodzie.

Żurek podawać z jajkiem i tłuczonymi ziemniakami okraszonymi skwarkami z boczku.

Gdybym umieściła kategorię "Smaki dzieciństwa", ten sosik byłby tam na pierwszym miejscu. Jest bardzo prosty i niezbyt czasochłonny - no i do tego... niezdrowy. Jego smak jest ściśle uzależniony od jakości kiełbasy, więc warto zainwestować w trochę droższą. Niestety, niemal zawsze wychodzi ekstremalnie słony. Jeśli jeszcze cię nie zniechęciłam dodam, że to jedna z moich ukochanych potraw.

Składniki:

• 600 g kiełbasy (po wielu eksperymentach przywiązałam się do Myśliwskiej)
• 1 duża cebula
• 2 listki laurowe
• 4 ziela angielskie
• 1 l bulionu wołowego (może być gotowy z 2 kostek)
• 1 płaska łyżeczka słodkiej papryki
• pieprz do smaku
• 1 łyżka mąki
• 2 łyżki gęstej śmietany 36%

Wykonanie

Kiełbasę pokroić na talarki, wrzucić do dużego rondla i wytopić na niedużym ogniu, często mieszając. Pod koniec tego procesu podkręcić ogień i odrobinę zrumienić kiełbasę, ponowie zmniejszyć ogień. Dodać pokrojoną w piórka cebulę, smażyć z kiełbasą, aż się zeszkli.

Zalać bulionem, dodać ziele angielskie, listek i słodką paprykę i gotować na małym ogniu 30-40 minut. W międzyczasie usuwać z wierzchu potrawy powstającą pianę i nadmiar tłuszczu.

Mąkę wymieszać z niewielką ilością lodowatej wody , dodać śmietanę i dokładnie połączyć. Wlewać powoli do sosu, do momentu, aż osiągnie pożądaną konsystencję. Krótko podgrzać stale mieszając. Podawać z ziemniaczkami z wody.